Różo czerwona,  płomienno ruda

Czy kiedy włożę Cię między cuda 

Nie będziesz czuła się tutaj obco 

Wśród chłodu - niczym szczyty lodowców

Bo człowiek w pędzie codziennych zdarzeń

Zapomniał w cudach umieścić marzeń

I w duszy wzniecić zwyczajny płomień

Pośród swej władzy, podbojów, wojen...

Królowo kwiatów, cierni i woni

Pragnę przed Tobą się cicho skłonić

W tęsknocie serca w zburzeniu zmysłów 

Jesteś zachwytu kropelką czystą

I jeśli złoto, diamenty, władza

Jeśli Ci jednak będą przeszkadzać

To Cię położę prosto na ziemi

Zwykłej i czarnej, pełnej korzeni...

I pełnej życia - radości, płaczu...

...Ciszy - co więcej niż słowa znaczy