Jestem zmęczony - szepnął Wielki Wódz i pier-olnął  pióropusz o ziemię. Jego niezbyt liczne włosy na głowie, klacie i łydkach pokłoniły się z wiatrem. Hej ho !!!!- zawołało echo.

A pal się !!! - warknął wyraźnie zniechęcony wódz. Siadł na ziemi i leciutko pieszczotliwie sobie popierdnął. Ziemia mu odpierdnęła. Wydawało się, że z wdzięczności...

No! Przynajmniej natura umie się zachować - burknął wódz bez pióropusza.

I wtedy - stało się. Góry zadrżały i posypały się drobne kamienie wzbijając tumany kurzu.

Wódz poderwał się i rozejrzał gwałtownie...Kie licho ??? - zapytał sam siebie ???

Chwila drżała ciszą . Ostatnie kamyki kończyły swój turlany taniec aż znieruchomiały...

Wtedy trzasnęło jakby spod ziemi... Rozległ się huk pękającego granitu. A cały glob pod nogami zaczął wariować i wyginać się na różne strony i poziomy... Wódz padł płasko na wariującą murawę i przylgnął chciwie do trawy. Powoli rozedrgany świat uspokajał się...

Obrazy przed oczami znowu nabrały wyrazistości...Wódz przeczesał nerwowo resztki włosów na swoim czerepie...

Ty cholerko!!! - zasapał z mieszaniną respektu i podziwu!!! To ty tak do mnie - od razu z grubej rury!!! A ja chciałem po dobroci...

Gówno po dobroci - odpowiedziało echo.

Rzuciłeś insygnia władzy i honoru i zaświeciłeś łysym garnkiem mi w oczy. Zakładaj pióropusz i do roboty!!!

Wódz lekko urażonym wzrokiem zerknął na wielką szczelinę w kamiennym zboczu...

Spokojnie, spokojnie maleńka... zamruczał - żeby jakoś wyjść z honorem.

A pióropusz zakładam bo i tak miałem taki zamiar!!!!!

Zdjąłem tylko na chwilę...

I spodnie podciągnij!!! Zawołało za nim echo, ale wódz udał taktownie, że tego nie słyszy...

Podciągnął spodnie gdy skryły go zarośla.

Pomyślał sobie, że życie wodza nie jest lekkie...